2026-06-14 · อัปเดต 2026-08-07
ปราสาทฮิเมจิ|ฉันรู้จักที่นี่จากเลโก้ และเมื่อได้ยืนอยู่ใต้ปราสาทก็เข้าใจทุกอย่าง
ปราสาทนกกระยางมรดกโลก สวนโคโคเอะที่อยู่ติดกัน และหนึ่งวันเต็มกับการเดินเที่ยวฮิเมจิ

เลโก้พาฉันรู้จักปราสาทฮิเมจิ
เลโก้ประกาศจะออกชุดปราสาทญี่ปุ่น ฉันเดาว่าคงเป็นวัดเซ็นโซจิหรือศาลเจ้าฟุชิมิอินาริ แต่พอประกาศออกมากลับเป็นปราสาทฮิเมจิ ชื่อที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
พอค้นดูก็พบว่าอยู่ที่เมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ ซึ่งอยู่ห่างจากโอซาก้าพอสมควร ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเลโก้คิดอะไรอยู่ แต่คำถามนี้เองที่ทำให้ที่นี่เข้ามาอยู่ในลิสต์ของฉัน ฉันตัดสินใจไปดูด้วยตาตัวเองว่ามีอะไรที่คู่ควรกับการถูกเลือก

จากสถานี ปราสาทอยู่ตรงหน้าตลอดทาง
เมื่อเดินออกจากสถานี JR ฮิเมจิ จะเห็นหอคอยปราสาทอยู่ไกลๆ ตรงหน้า และมันอยู่ตรงนั้นตลอดระยะทางที่เดิน
ภายในสวนสาธารณะชั้นนอก มีต้นสนและสนามหญ้าที่ตัดแต่งเรียบร้อยเรียงรายอยู่สองข้างทาง ปราสาทค่อยๆ ใกล้เข้ามาพร้อมมุมมองที่เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ตลอดทางเดิน คุณอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเงาสีขาวนั้น ชัดเจนตัดกับท้องฟ้าสีคราม แต่ขณะเดียวกันก็ดูสงบนิ่งอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเข้าใกล้ จึงเข้าใจความขาวนั้น
ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงความสูง หอคอยหลักที่ตั้งตระหง่านเหนือกำแพงหิน (อิชิงากิ) ดูเหมือนอาคารที่ก่อตัวขึ้นจากพื้นดินทีละชั้น กำแพงหินใช้หินธรรมชาติรูปร่างไม่สม่ำเสมอ ทั้งขนาดและมุมต่างกัน แต่ถูกวางซ้อนกันอย่างมั่นคงอย่างอธิบายไม่ถูก
เมื่อยืนอยู่ใต้ปราสาท คุณจะหยุดและเงยหน้ามอง สีขาวนั้นไม่ใช่สีขาวจัดจ้านของสีทา แต่เป็นสีขาวนิ่งสงบของกำแพงฉาบปูนขาวที่สะท้อนแสงแดด สะอาดโดยไม่แสบตา
ปราสาทฮิเมจิเป็นหนึ่งในสิบสองหอคอยไม้ดั้งเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น รักษาโครงสร้างแท้จริงจากสมัยเอโดะไว้ ไม่ใช่ปราสาทคอนกรีตที่สร้างขึ้นใหม่หลังสงคราม มีการบูรณะครั้งใหญ่ระหว่างปี ค.ศ. 2009 ถึง 2015 โดยฉาบกำแพงด้านนอกใหม่ทั้งหมด จึงทำให้วันนี้สีขาวดูสดใหม่ ภายในสามารถเดินขึ้นไปถึงชั้นบนสุดได้ด้วยบันไดไม้ที่ชันมาก จากช่องหน้าต่างแคบๆ ด้านบน จะเห็นเมืองฮิเมจิทั้งเมืองทอดตัวอยู่เบื้องล่าง


โคโคเอะ โลกอีกใบที่อยู่ข้างๆ
ทางด้านตะวันตกของปราสาทคือโคโคเอะ (好古園) สวนญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่เปิดในปี ค.ศ. 1992 เชื่อมพื้นที่สวนเก้าแห่งที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน
หากปราสาทดูสง่างามน่าเกรงขาม โคโคเอะก็เงียบสงบ ต้นเมเปิลริมบ่อ เสียงน้ำไหล ปลาคาร์พว่ายช้าๆ บนผิวน้ำ บรรยากาศชวนให้อยู่นานๆ ลองเงยหน้าขึ้นเป็นระยะ จะเห็นหอคอยปราสาทสีขาวยังคงอยู่ เหนือยอดไม้
หากคุณใช้เวลาทั้งวันที่ฮิเมจิ โคโคเอะคือที่ที่เหมาะจะผ่อนจังหวะในช่วงบ่าย


สิ่งที่ควรรู้ก่อนไป
ค่าเข้าชมปราสาทฮิเมจิสำหรับผู้ใหญ่ ¥2,500 (¥2,600 สำหรับตั๋วรวมกับโคโคเอะ ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปีเข้าฟรี ผู้อาศัยในเมืองฮิเมจิ ¥1,000) ซึ่งเป็นราคาปัจจุบันหลังการปรับเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2026 เวลาเปิดทำการโดยทั่วไป 09:00–17:00 (เข้าชมครั้งสุดท้าย 16:00) และขยายเวลาในช่วงฤดูร้อน โคโคเอะอย่างเดียว ¥400
การเดินทาง: จากสถานี JR ฮิเมจิ เดินไปทางเหนือประมาณ 15–20 นาที มองเห็นปราสาทตลอดทาง และมีป้ายบอกทางชัดเจน ใกล้สถานียังมีบริการเช่าจักรยานด้วย จากโอซาก้า นั่งรถไฟ JR ชินไคโซกุ (Special Rapid) ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง จากโตเกียว นั่งชินคันเซ็น (โนโซมิ) ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง (ราว 3 ชั่วโมง 10 นาที โปรดทราบว่าโนโซมิไม่ได้จอดที่ฮิเมจิทุกขบวน ควรตรวจสอบขบวนรถก่อนจอง)
ทัวร์และตั๋วปราสาทฮิเมจิ:
https://klook.tpx.lv/IuSKdjjt
https://kkday.tpx.lv/juFfN7dI
คุ้มไหม? ฉันกลับไปเป็นครั้งที่สอง
การมาครั้งแรกประทับใจมาก จนฉันกลับไปอีกครั้งเป็นครั้งที่สองเพื่อปราสาทโดยเฉพาะ ครั้งที่สองทำให้สังเกตเห็นสิ่งที่พลาดไป เช่น ช่องว่างระหว่างหินแต่ละก้อนในกำแพงอิชิงากิ สัดส่วนของหลังคาแต่ละชั้นของหอคอย และเงาของปราสาทที่เปลี่ยนไปเมื่อมองจากมุมต่างๆ
ฉันได้ยินมาว่าค่าเข้าชมกำลังจะขึ้นราคา บอกตามตรงว่าจ่ายแพงกว่านี้ก็ยังอยากไปอีก ปราสาทฮิเมจิเป็นที่ที่ต้องยืนอยู่ใต้ปราสาทด้วยตัวเอง ถึงจะเข้าใจว่าทำไมเลโก้ถึงเลือกที่นี่
ตำนานและประวัติศาสตร์ของปราสาท
เรื่องราวของปราสาทแห่งนี้ยาวนานยิ่งกว่ากำแพงสีขาวราวหิมะของมัน ตามข้อมูลของเมืองฮิเมจิ เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1333 เมื่ออากามัตสึ โนริมูระสร้างป้อมบนเนินฮิเมยามะ ในปี ค.ศ. 1580 คุโรดะ โยชิทากะมอบที่พำนักของตนให้ฮาชิบะ ฮิเดโยชิ ซึ่งสร้างใหม่เป็นฐานสำหรับการทัพสู่ภาคตะวันตกของญี่ปุ่น และสร้างหอคอยสามชั้นเสร็จในปีถัดมา ปราสาทมีรูปร่างอย่างในปัจจุบันหลังศึกเซกิงาฮาระ ระหว่างปี ค.ศ. 1601 ถึง 1609 อิเคดะ เทรุมาสะรื้อหอคอยเก่าของฮิเดโยชิ แล้วสร้างหอคอยใหญ่ที่เราเห็นในปัจจุบัน โดยเชื่อมกับหอคอยเล็กสามหลังด้วยระเบียงทางเดินแบบ “เรนริสึ” (linked) หลังจากฮอนดะ ทาดามาสะเข้าครองปราสาทในปี ค.ศ. 1617 ก็ได้เพิ่มเติมปีกตะวันตก (นิชิโนะมารุ) และสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ ที่น่าทึ่งคือปราสาทรอดพ้นทั้งสงครามและเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ อาคารสมัยเอโดะกว่าแปดสิบหลังจึงยังคงอยู่ครบถ้วน นี่คือเหตุผลที่เรียกว่า “ปราสาทที่ไม่เคยรบและไม่เคยล่ม” และด้วยความขาวดุจขนนก จึงได้ชื่อว่าปราสาทนกกระสาขาว (ชิราซางิโจ) ในปี ค.ศ. 1993 ปราสาทนี้ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของ UNESCO พร้อมกับวัดโฮริวจิในนาระ ซึ่งเป็นแห่งแรกๆ ของญี่ปุ่น
ที่ไหนมีปราสาท ที่นั่นย่อมมีเรื่องผี เล่ากันว่า “บ่อน้ำโอคิคุ” ในลานคามิยามาซาโตะของปราสาทคือฉากของเรื่องเล่าบันชูซาราโยชิกิ สาวใช้ชื่อโอคิคุถูกใส่ร้ายว่าซ่อนจานล้ำค่าหนึ่งในสิบใบ จึงถูกฆ่า และต่อมาเล่ากันว่ามีเสียงแผ่วเบาลอยขึ้นจากบ่อทุกคืน นับว่า “จานหนึ่งใบ จานสองใบ…” ตำนานยังเล่าด้วยว่ามีวิญญาณผู้พิทักษ์คือแม่มดโอซาเบะฮิเมะสถิตอยู่ที่ชั้นบนสุดของหอคอย และเล่าว่าเมื่อฮิเดโยชิขาดแคลนหินระหว่างการก่อสร้าง หญิงชราผู้ยากไร้ที่ขายโมจิได้ถวายหินโม่ของตน สร้างความประทับใจจนผู้คนแข่งกันบริจาคหิน “หินของหญิงชรา” นั้นยังคงฝังอยู่ในกำแพงจนทุกวันนี้ (เพื่อความเป็นธรรม โอซาเบะฮิเมะปรากฏในหนังสือรวมเรื่องผีสมัยเอโดะชื่อโชโคกุ ฮยักกะโมโนงาตาริ และเป็นตำนานเก่าแก่จริง แต่สำนักงานวิจัยปราสาทของฮิเมจิเองระบุว่าบ่อน้ำนี้เดิมเรียกว่า “บ่อสึรุเบะโทริ” และชื่อ “บ่อโอคิคุ” น่าจะถูกตั้งขึ้นราวช่วงปลายสมัยเมจิถึงไทโชตอนเปิดให้สาธารณชนเข้าชม ส่วนเรื่องที่มิยาโมโตะ มูซาชิขับไล่ปีศาจนั้นเป็นเรื่องที่นักเล่าเรื่องสมัยเมจิแต่งขึ้นภายหลัง เป็นตำนานที่เล่าต่อกันจริง แต่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ ฉันจึงแยกไว้ต่างหากจากวันที่และชื่อบุคคล)
เมื่อรู้ทั้งหมดนี้ ยืนเงยหน้ามองอยู่ตรงนี้ สีขาวนั้นก็ไม่ใช่แค่สีขาวของปูนฉาบอีกต่อไป แต่เป็นสีขาวของสี่ศตวรรษที่ไม่เคยถูกไฟเผา ห่อหุ้มอย่างอ่อนโยนด้วยตำนานแล้วตำนานเล่า