2026-06-14 · อัปเดต 2026-08-07

ปราสาทฮิเมจิ|ฉันรู้จักที่นี่จากเลโก้ และเมื่อได้ยืนอยู่ใต้ปราสาทก็เข้าใจทุกอย่าง

ปราสาทนกกระยางมรดกโลก สวนโคโคเอะที่อยู่ติดกัน และหนึ่งวันเต็มกับการเดินเที่ยวฮิเมจิ

หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม

เลโก้พาฉันรู้จักปราสาทฮิเมจิ

เลโก้ประกาศจะออกชุดปราสาทญี่ปุ่น ฉันเดาว่าคงเป็นวัดเซ็นโซจิหรือศาลเจ้าฟุชิมิอินาริ แต่พอประกาศออกมากลับเป็นปราสาทฮิเมจิ ชื่อที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

พอค้นดูก็พบว่าอยู่ที่เมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ ซึ่งอยู่ห่างจากโอซาก้าพอสมควร ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเลโก้คิดอะไรอยู่ แต่คำถามนี้เองที่ทำให้ที่นี่เข้ามาอยู่ในลิสต์ของฉัน ฉันตัดสินใจไปดูด้วยตาตัวเองว่ามีอะไรที่คู่ควรกับการถูกเลือก

หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม

จากสถานี ปราสาทอยู่ตรงหน้าตลอดทาง

เมื่อเดินออกจากสถานี JR ฮิเมจิ จะเห็นหอคอยปราสาทอยู่ไกลๆ ตรงหน้า และมันอยู่ตรงนั้นตลอดระยะทางที่เดิน

ภายในสวนสาธารณะชั้นนอก มีต้นสนและสนามหญ้าที่ตัดแต่งเรียบร้อยเรียงรายอยู่สองข้างทาง ปราสาทค่อยๆ ใกล้เข้ามาพร้อมมุมมองที่เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ตลอดทางเดิน คุณอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเงาสีขาวนั้น ชัดเจนตัดกับท้องฟ้าสีคราม แต่ขณะเดียวกันก็ดูสงบนิ่งอย่างบอกไม่ถูก

หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม

เมื่อเข้าใกล้ จึงเข้าใจความขาวนั้น

ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงความสูง หอคอยหลักที่ตั้งตระหง่านเหนือกำแพงหิน (อิชิงากิ) ดูเหมือนอาคารที่ก่อตัวขึ้นจากพื้นดินทีละชั้น กำแพงหินใช้หินธรรมชาติรูปร่างไม่สม่ำเสมอ ทั้งขนาดและมุมต่างกัน แต่ถูกวางซ้อนกันอย่างมั่นคงอย่างอธิบายไม่ถูก

เมื่อยืนอยู่ใต้ปราสาท คุณจะหยุดและเงยหน้ามอง สีขาวนั้นไม่ใช่สีขาวจัดจ้านของสีทา แต่เป็นสีขาวนิ่งสงบของกำแพงฉาบปูนขาวที่สะท้อนแสงแดด สะอาดโดยไม่แสบตา

ปราสาทฮิเมจิเป็นหนึ่งในสิบสองหอคอยไม้ดั้งเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น รักษาโครงสร้างแท้จริงจากสมัยเอโดะไว้ ไม่ใช่ปราสาทคอนกรีตที่สร้างขึ้นใหม่หลังสงคราม มีการบูรณะครั้งใหญ่ระหว่างปี ค.ศ. 2009 ถึง 2015 โดยฉาบกำแพงด้านนอกใหม่ทั้งหมด จึงทำให้วันนี้สีขาวดูสดใหม่ ภายในสามารถเดินขึ้นไปถึงชั้นบนสุดได้ด้วยบันไดไม้ที่ชันมาก จากช่องหน้าต่างแคบๆ ด้านบน จะเห็นเมืองฮิเมจิทั้งเมืองทอดตัวอยู่เบื้องล่าง

หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม
หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม

โคโคเอะ โลกอีกใบที่อยู่ข้างๆ

ทางด้านตะวันตกของปราสาทคือโคโคเอะ (好古園) สวนญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่เปิดในปี ค.ศ. 1992 เชื่อมพื้นที่สวนเก้าแห่งที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน

หากปราสาทดูสง่างามน่าเกรงขาม โคโคเอะก็เงียบสงบ ต้นเมเปิลริมบ่อ เสียงน้ำไหล ปลาคาร์พว่ายช้าๆ บนผิวน้ำ บรรยากาศชวนให้อยู่นานๆ ลองเงยหน้าขึ้นเป็นระยะ จะเห็นหอคอยปราสาทสีขาวยังคงอยู่ เหนือยอดไม้

หากคุณใช้เวลาทั้งวันที่ฮิเมจิ โคโคเอะคือที่ที่เหมาะจะผ่อนจังหวะในช่วงบ่าย

หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม
หอคอยหลักของปราสาทฮิเมจิมองจากสวนสาธารณะชั้นนอก หอคอยสีขาวโผล่พ้นต้นไม้เขียวและท้องฟ้าสีคราม

สิ่งที่ควรรู้ก่อนไป

ค่าเข้าชมปราสาทฮิเมจิสำหรับผู้ใหญ่ ¥2,500 (¥2,600 สำหรับตั๋วรวมกับโคโคเอะ ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปีเข้าฟรี ผู้อาศัยในเมืองฮิเมจิ ¥1,000) ซึ่งเป็นราคาปัจจุบันหลังการปรับเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2026 เวลาเปิดทำการโดยทั่วไป 09:00–17:00 (เข้าชมครั้งสุดท้าย 16:00) และขยายเวลาในช่วงฤดูร้อน โคโคเอะอย่างเดียว ¥400

การเดินทาง: จากสถานี JR ฮิเมจิ เดินไปทางเหนือประมาณ 15–20 นาที มองเห็นปราสาทตลอดทาง และมีป้ายบอกทางชัดเจน ใกล้สถานียังมีบริการเช่าจักรยานด้วย จากโอซาก้า นั่งรถไฟ JR ชินไคโซกุ (Special Rapid) ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง จากโตเกียว นั่งชินคันเซ็น (โนโซมิ) ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง (ราว 3 ชั่วโมง 10 นาที โปรดทราบว่าโนโซมิไม่ได้จอดที่ฮิเมจิทุกขบวน ควรตรวจสอบขบวนรถก่อนจอง)

ทัวร์และตั๋วปราสาทฮิเมจิ:

https://klook.tpx.lv/IuSKdjjt

https://kkday.tpx.lv/juFfN7dI

คุ้มไหม? ฉันกลับไปเป็นครั้งที่สอง

การมาครั้งแรกประทับใจมาก จนฉันกลับไปอีกครั้งเป็นครั้งที่สองเพื่อปราสาทโดยเฉพาะ ครั้งที่สองทำให้สังเกตเห็นสิ่งที่พลาดไป เช่น ช่องว่างระหว่างหินแต่ละก้อนในกำแพงอิชิงากิ สัดส่วนของหลังคาแต่ละชั้นของหอคอย และเงาของปราสาทที่เปลี่ยนไปเมื่อมองจากมุมต่างๆ

ฉันได้ยินมาว่าค่าเข้าชมกำลังจะขึ้นราคา บอกตามตรงว่าจ่ายแพงกว่านี้ก็ยังอยากไปอีก ปราสาทฮิเมจิเป็นที่ที่ต้องยืนอยู่ใต้ปราสาทด้วยตัวเอง ถึงจะเข้าใจว่าทำไมเลโก้ถึงเลือกที่นี่

ตำนานและประวัติศาสตร์ของปราสาท

เรื่องราวของปราสาทแห่งนี้ยาวนานยิ่งกว่ากำแพงสีขาวราวหิมะของมัน ตามข้อมูลของเมืองฮิเมจิ เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1333 เมื่ออากามัตสึ โนริมูระสร้างป้อมบนเนินฮิเมยามะ ในปี ค.ศ. 1580 คุโรดะ โยชิทากะมอบที่พำนักของตนให้ฮาชิบะ ฮิเดโยชิ ซึ่งสร้างใหม่เป็นฐานสำหรับการทัพสู่ภาคตะวันตกของญี่ปุ่น และสร้างหอคอยสามชั้นเสร็จในปีถัดมา ปราสาทมีรูปร่างอย่างในปัจจุบันหลังศึกเซกิงาฮาระ ระหว่างปี ค.ศ. 1601 ถึง 1609 อิเคดะ เทรุมาสะรื้อหอคอยเก่าของฮิเดโยชิ แล้วสร้างหอคอยใหญ่ที่เราเห็นในปัจจุบัน โดยเชื่อมกับหอคอยเล็กสามหลังด้วยระเบียงทางเดินแบบ “เรนริสึ” (linked) หลังจากฮอนดะ ทาดามาสะเข้าครองปราสาทในปี ค.ศ. 1617 ก็ได้เพิ่มเติมปีกตะวันตก (นิชิโนะมารุ) และสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ ที่น่าทึ่งคือปราสาทรอดพ้นทั้งสงครามและเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ อาคารสมัยเอโดะกว่าแปดสิบหลังจึงยังคงอยู่ครบถ้วน นี่คือเหตุผลที่เรียกว่า “ปราสาทที่ไม่เคยรบและไม่เคยล่ม” และด้วยความขาวดุจขนนก จึงได้ชื่อว่าปราสาทนกกระสาขาว (ชิราซางิโจ) ในปี ค.ศ. 1993 ปราสาทนี้ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของ UNESCO พร้อมกับวัดโฮริวจิในนาระ ซึ่งเป็นแห่งแรกๆ ของญี่ปุ่น

ที่ไหนมีปราสาท ที่นั่นย่อมมีเรื่องผี เล่ากันว่า “บ่อน้ำโอคิคุ” ในลานคามิยามาซาโตะของปราสาทคือฉากของเรื่องเล่าบันชูซาราโยชิกิ สาวใช้ชื่อโอคิคุถูกใส่ร้ายว่าซ่อนจานล้ำค่าหนึ่งในสิบใบ จึงถูกฆ่า และต่อมาเล่ากันว่ามีเสียงแผ่วเบาลอยขึ้นจากบ่อทุกคืน นับว่า “จานหนึ่งใบ จานสองใบ…” ตำนานยังเล่าด้วยว่ามีวิญญาณผู้พิทักษ์คือแม่มดโอซาเบะฮิเมะสถิตอยู่ที่ชั้นบนสุดของหอคอย และเล่าว่าเมื่อฮิเดโยชิขาดแคลนหินระหว่างการก่อสร้าง หญิงชราผู้ยากไร้ที่ขายโมจิได้ถวายหินโม่ของตน สร้างความประทับใจจนผู้คนแข่งกันบริจาคหิน “หินของหญิงชรา” นั้นยังคงฝังอยู่ในกำแพงจนทุกวันนี้ (เพื่อความเป็นธรรม โอซาเบะฮิเมะปรากฏในหนังสือรวมเรื่องผีสมัยเอโดะชื่อโชโคกุ ฮยักกะโมโนงาตาริ และเป็นตำนานเก่าแก่จริง แต่สำนักงานวิจัยปราสาทของฮิเมจิเองระบุว่าบ่อน้ำนี้เดิมเรียกว่า “บ่อสึรุเบะโทริ” และชื่อ “บ่อโอคิคุ” น่าจะถูกตั้งขึ้นราวช่วงปลายสมัยเมจิถึงไทโชตอนเปิดให้สาธารณชนเข้าชม ส่วนเรื่องที่มิยาโมโตะ มูซาชิขับไล่ปีศาจนั้นเป็นเรื่องที่นักเล่าเรื่องสมัยเมจิแต่งขึ้นภายหลัง เป็นตำนานที่เล่าต่อกันจริง แต่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ ฉันจึงแยกไว้ต่างหากจากวันที่และชื่อบุคคล)

เมื่อรู้ทั้งหมดนี้ ยืนเงยหน้ามองอยู่ตรงนี้ สีขาวนั้นก็ไม่ใช่แค่สีขาวของปูนฉาบอีกต่อไป แต่เป็นสีขาวของสี่ศตวรรษที่ไม่เคยถูกไฟเผา ห่อหุ้มอย่างอ่อนโยนด้วยตำนานแล้วตำนานเล่า