2026-06-11 · อัปเดต 2026-08-06

โทอิคินซัง | เหมืองทองเก่าแห่งอิซุ — และเหตุผลที่พิพิธภัณฑ์ทองคำของไต้หวันแพ้ไป 30 กก.

ไต้หวัน: 220 กก. ญี่ปุ่น: 250 กก. แท่งทองคำจัดแสดงที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามการรับรองของกินเนสส์ อยู่ที่ชิซูโอกะ

ป้ายไม้ที่ทางเข้าโทอิคินซัง พร้อมธงขาวเขียนว่า “โทอิคินซัง” ใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

ความคิดแบบพิพิธภัณฑ์ทองคำไต้หวัน

ก่อนไปเยือนโทอิคินซัง มีความคิดหนึ่งวนอยู่ในหัว: ไต้หวันมีพิพิธภัณฑ์ทองคำของตัวเองที่จินกวาสือ ใกล้จิ่วเฟิ่น จัดแสดงแท่งทองคำ 220.3 กก. แล้วที่โทอิคินซัง บนผนังเขียนว่า ギネスブック認定 (กินเนสส์รับรอง) 250 กก. หนักกว่าเกือบ 30 กก.

ช่วงสั้น ๆ ที่รู้สึกเสียดายแทนไต้หวัน — ตามมาด้วยการตระหนักทันทีว่าสองที่นี้ไม่ได้อยู่ในหมวดเดียวกันเลย ขนาดต่างกัน ประวัติศาสตร์ต่างกันโดยสิ้นเชิง

ป้ายไม้ที่ทางเข้าโทอิคินซัง พร้อมธงขาวเขียนว่า “โทอิคินซัง” ใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

อุโมงค์เหมือง

จุดเด่นของโทอิคินซังคือการเดินเข้าอุโมงค์เหมืองจริง — หินที่ขุดเจาะยาวประมาณ 100 เมตร เพดานโค้ง มีคานไม้ค้ำยันตามผนังทั้งสองข้าง สิ่งแรกที่สังเกตเมื่อเข้าไปคือความเย็น: อุโมงค์เหมืองเย็นกว่าอากาศข้างนอกอย่างเห็นได้ชัดไม่ว่าฤดูไหน ควรเตรียมเสื้อคลุมไปด้วย

ลึกเข้าไปในอุโมงค์มีศาลเล็ก ๆ — 大山祇廠 (โอยามัตสึมิชะ) — ที่คนงานเหมืองเคยสวดอ้อนวอนต่อเทพแห่งภูเขา การได้เห็นศาลที่ส่องไฟอยู่ในอุโมงค์หินที่ขุดเจาะนั้นเงียบสงบอย่างไม่คาดคิด ชีวิตการทำงานของผู้คนที่นี่ซับซ้อนกว่าที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่นึกถึง

ป้ายไม้ที่ทางเข้าโทอิคินซัง พร้อมธงขาวเขียนว่า “โทอิคินซัง” ใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

โคบันสมัยเคโจ — หีบแล้วหีบเล่า

ในห้องนิทรรศการมีการจัดแสดงเหรียญทองโคบันสมัยเคโจจำลอง: หีบเหล็กสีดำหกใบวางซ้อนกัน แต่ละใบมีช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ให้เห็นเหรียญทองรูปไข่เรียงเป็นแถวเรียบร้อย ป้ายบอกว่า: ผลิตระหว่างปี 1601–1695 ผลิตรวม 14,727,055 เรียว

ตัวเลขนี้ยากจะนึกภาพ แต่เมื่อมองดูหีบเหล่านั้น อดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดว่าจะเก็บมันไว้ที่ไหน ที่ไหนก็ได้ จริง ๆ ที่ไหนก็ได้

ป้ายไม้ที่ทางเข้าโทอิคินซัง พร้อมธงขาวเขียนว่า “โทอิคินซัง” ใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

กล่องเหรียญและหีบสมบัติ

ตู้ข้าง ๆ มี ぜに箱 (กล่องเหรียญ) — ตู้เซฟในบ้านสมัยเอโดะสำหรับพ่อค้าทั่วไป — คู่กับ 千兩箱 (หีบพันเรียว) ทั้งสองทำจากไม้และเหล็ก เรียบง่ายแต่แข็งแรง ข้างในมีโคบันจำลองจัดวางอย่างเป็นระเบียบ การจัดแสดงนี้สื่อถึงความรู้สึกของเงินในฐานะวัตถุที่จับต้องได้ในยุคนั้น

ป้ายไม้ที่ทางเข้าโทอิคินซัง พร้อมธงขาวเขียนว่า “โทอิคินซัง” ใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

แท่งทองคำ 250 กก.

ในห้องนิทรรศการหลัก ตู้กระจกใบหนึ่งเก็บแท่งทองคำที่ทิ้งห่างไต้หวันไป 30 กก. ป้ายระบุชัดเจน: กินเนสส์รับรอง แท่งทองคำจัดแสดงที่ใหญ่ที่สุดในโลก 250 กก. ความบริสุทธิ์ 99.99% กระจกด้านนอกเขียนเพิ่มว่า: 防犯ビデオ作動中 — กล้องวงจรปิดกำลังทำงาน

สัมผัสได้ด้วย เจ้าหน้าที่ประจำอยู่และอนุญาตให้คุณสัมผัสแท่งทองคำ — นั่นเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์

ป้ายไม้ที่ทางเข้าโทอิคินซัง พร้อมธงขาวเขียนว่า “โทอิคินซัง” ใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

เรื่องราวของสถานที่แห่งนี้

เรื่องราวของเหมืองแห่งนี้ลึกกว่าอากาศเย็นในอุโมงค์ พบทองครั้งแรกที่นี่ในปี 1577 (เท็นโชที่ 5) ในตอนแรกเป็นเพียงทองที่ร่อนจากท้องแม่น้ำ ในสมัยสงครามกลางเมือง ที่นี่เป็นเขตแดนของตระกูลโฮโจรุ่นหลัง และทองที่ได้จากโทอิเคยเป็นเงินทุนสงครามสำคัญของปราสาทโอดาวาระ เมื่ออิซุตกเป็นของตระกูลโทกูงาวะ รัฐบาลโชกุนเอโดะถือว่าเหมืองอิซุเป็นแหล่งรายได้สำคัญ — และในปี 1606 (เคโจที่ 11) ได้เชิญโอคูโบะ นางายาสุ ผู้ตรวจการเหมืองที่พิสูจน์ฝีมือที่เหมืองทองซาโดะ มาดูแลที่นี่ เขานำเทคนิคการขุดแบบใหม่และการระบายน้ำแบบ “มิซุนุกิ” เข้ามา ผลผลิตพุ่งสูง และเมืองเหมืองรุ่งเรืองจนบ้านเรือนเรียงติดกันเป็นแถว ได้ชื่อว่า “โทอิเซ็นเกน” — โทอิแห่งพันหลังคาเรือน เหรียญโอบันและโคบันบางส่วนที่หมุนเวียนในยุคนั้นถูกตีจากทองของโทอิ ช่วยค้ำจุนการเงินของตระกูลโทกูงาวะ ผลผลิตรวมประมาณว่าเป็นทองราว 40 ตันและเงิน 400 ตัน เป็นรองเพียงซาโดะในสมัยเอโดะ มีอุโมงค์ยาวรวมกันราว 100 กิโลเมตร ลึกสุดถึง 180 เมตรใต้ระดับน้ำทะเล จนเหมืองปิดตัวลงในปี 1965 (โชวะ 40) และกลับมาเกิดใหม่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่คุณเข้าชมได้ในทุกวันนี้

สิ่งที่น่ารักคือเหมืองทองแห่งนี้ยัง “ผุด” น้ำพุร้อนออกมาด้วย เล่ากันว่าระหว่างการพัฒนาเหมืองในปี 1611 (เคโจที่ 16) น้ำร้อนพุ่งออกมาจากปากอุโมงค์ (มาบุ = อุโมงค์เหมือง) ในบริเวณวัดอันระคุจิ กลายเป็นต้นกำเนิดของโทอิออนเซ็น — จึงถูกเรียกว่า “บ่อแห่งเหมือง” หรือ “บ่อผงทอง” ด้วย ตำนานเล่าว่าพระรูปหนึ่งชื่อ รินเซ็น หายจากอาการป่วยหลังแช่ที่นี่ น้ำพุแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า “อิโอเซ็น” น้ำพุแห่งการเยียวยาที่ผู้คนอธิษฐานขอสุขภาพดี ส่วนชื่อ “มาบุยุ” เอง มีที่มาหนึ่งว่าเรียกตามคำว่า “มาบุ” ที่แปลว่าอุโมงค์ ขณะที่อีกที่มาหนึ่งว่ามาจากชื่อผู้พบเหมือง มาบุ ฮิโกเฮย์ — และทั้งสองเรื่องยังคงอยู่เคียงข้างกันมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีเรื่องไหนกลบอีกเรื่อง ลึกเข้าไปในอุโมงค์มีศาลเทพแห่งภูเขาตั้งอยู่ด้วย เล่ากันว่าคนงานเหมืองจะมาคารวะเทพผู้พิทักษ์ โอยามัตสึมิโนะมิโคโตะ ก่อนและหลังเข้าเหมือง อธิษฐานขอความปลอดภัยและให้เส้นแร่ทองไม่ขาดสาย ความเชื่อเก่าแก่ต่อเทพแห่งภูเขานั้นยังคงอยู่ในปัจจุบันในฐานะพาวเวอร์สปอตด้าน “โชคลาภเรื่องทอง”

ยืนอยู่ตรงนั้น ฟังเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ไหลลงตามผนังอุโมงค์ คุณจะเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า สิ่งที่พวกเขาขุดออกจากที่นี่ไม่ได้มีแค่ทองคำ แต่คือความสุข ความเศร้า และคำอธิษฐานของทั้งเมืองตลอดสี่ศตวรรษ

ก่อนไป

・ที่อยู่: 2726 Toi, Izu City, Shizuoka
・การเดินทาง: จากสถานีมิชิมะ (ชินคันเซ็น) → รถบัส Tokai Bus ไปโทอิประมาณ 70 นาที หรือจากสถานีชูเซ็นจิ → รถบัสไปโทอิประมาณ 50 นาที หรือเรือข้ามฟากจากท่าเรือชิมิซุ → ท่าเรือโทอิประมาณ 70 นาที
・ค่าเข้า: ผู้ใหญ่ ¥1,200 / เด็ก ¥600 (ราคาปัจจุบันภายใต้ผู้ดำเนินการรายใหม่)
・เวลาเปิด: 9:00–17:00 (เข้าได้ถึง 16:30)
・เปรียบเทียบ: แท่งทองคำที่พิพิธภัณฑ์ทองคำจินกวาสือของไต้หวันหนัก 220.3 กก. โทอิคินซังหนัก 250 กก. — ต่างกัน 29.7 กก.
・สำหรับตัวเลือกท่องเที่ยวอิซุ ดูได้ที่ Klook หรือ KKday